کارت زرد دیرهنگام؛ پاسخ‌خواهی از وزیر یا زنگ هشدار برای آموزش‌وپرورش؟

دریافت کارت زرد از سوی وزیر آموزش‌وپرورش در جلسه علنی امروز مجلس شورای اسلامی (۱۲ آبان ۱۴۰۵)، بار دیگر پرونده چالش‌های انباشته در بزرگ‌ترین وزارتخانه کشور را گشود. این کارت زرد که پس از طرح سؤال روح‌الله نجابت، نماینده شیراز و زرقان، درباره «نحوه گزینش و استخدام معلمان» و با ۱۱۳ رأی موافق صادر شد، فراتر از یک تذکر پارلمانی ساده، این پرسش بنیادین را مطرح می‌کند که آیا این واکنش دیرهنگام می‌تواند زنگ خطری جدی برای اصلاح رویه‌های نادرست باشد؟

پاسخ خواهی یا تذکری بی فایده

وقتی نمایندگان مجلس پس از ماه‌ها گلایه داوطلبان و معلمان از فرآیندهای طولانی، سخت‌گیرانه و گاه سلیقه‌ای در گزینش و استخدام، سرانجام کارت زرد را به عنوان ابزار نظارتی به کار می‌گیرند، افکار عمومی حق دارد بپرسد: چرا این پاسخ‌خواهی زودتر انجام نشد؟ تأخیر در نظارت دقیق بر نحوه جذب نیروی انسانی باعث شده تا سیستم آموزشی همواره با کمبود معلم کیفی و اعتراضات صنفی دست‌به‌گریبان باشد.

چالش های ماندگار؛ از استخدام تا معیشت و شفافیت

در کنار حاشیه‌های گزینش، بحران معیشت فرهنگیان و ابهام در پرداخت‌های مدیریتی و ستادی، از موضوعاتی است که وزارت آموزش‌وپرورش تاکنون پاسخ روشنی برای آن نداشته است. معلمان در حالی با تورم شدید روزگار می‌گذرانند که بدنه ستادی همچنان از شفافیت مالی فاصله دارد. صدور کارت زرد زمانی اثربخش خواهد بود که به شفاف‌سازی حقوق مدیران، بهبود معیشت معلمان و اصلاح ساختار جذب نیرو منجر شود؛ در غیر این صورت، این هشدارها نیز به دست فراموشی سپرده خواهند شد.